Czeski żołnierz to Szwejk?

Nam Polakom, którzy walczyli w ostatnich wiekach na wszystkich kontynentach i w wielu wojnach, Czesi wydają się ludźmi będącymi jak najdalej od spraw wojskowych. Symbolem tego jest dzielny wojak Szwejk, któremu do walki się nie spieszyło. Otóż to przekonanie do tylko pewnego stopnia jest słuszne. W średniowieczu to właśnie nasi południowi sąsiedzi byli wzorem żołnierzy. Jako przykład można podać wojny husyckie w XV wieku, sam Zygmunt Luksemburczyk, który mógł liczyć na pomoc najlepszych rycerzy próbował organizować krucjaty antyhusyckie, które kończyły się klęskami. Czesi nie tylko dobrze się bronili, ale atakowali sąsiednie kraje. W przymierzu z Polską przeszli przez państwo krzyżackie i nikt nie potrafił im stawić czoła. Dopiero walki domowe sprawiły, że doszło do kompromisu z cesarzem. Wcześniejszy przykład wielkiego króla Przemysława Ottokara II, który potrafił sobie radzić z najsilniejszymi, zaatakował Austrię, zwycięsko walczył z Węgrami, a nawet przeszedł przez ziemie polskie, by wesprzeć Krzyżaków w walce pogańskimi Prusami. Te przykłady pokazują, że Czesi walczyć jak najbardziej potrafili nawet z kilkoma przeciwnikami naraz, dopiero wydarzenia lat 1618-1620, gdy wybuchło powstanie czeskie zmieniły postać rzeczy. Armia czeska została zmiażdżona w bitwie pod Białą Górą, a szlachtę czeską dotknęły represje, których niemalże nie przetrwała. Od tamtej pory brak ważniejszej roli Czechów w konfliktach europejskich.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.