Powstanie Mahdiego w Sudanie

Ten afrykański konflikt znamy w Polsce dość dobrze z powieści przygodowej Henryka Sienkiewicz „W pustyni i w puszczy”. Był to bunt na gruncie politycznym i religijnym, w armii powstańczej służyło wielu derwiszów. Pierwszym przywódcą był Muhammad Ahmad, podający się za Mahdiego. Głównym wrogiem powstańców były Wielka Brytania i Egipt, objęło ono cały Sudan. Na początku Anglicy odrobinę zbagatelizowali sytuację, dopiero zdobycie Chartumu i zabójstwo gen. Gordona sprawiło, że sprawa została potraktowana dostatecznie poważnie. Wojska egipskie nie potrafiły sobie poradzić z mahdystami, którzy walczyli w religijnym szale. Śmierć Mahdiego sprawiła, że wodzem naczelnym został Abdullahi człowiek groźny i niezły wódz. Próbował najeżdżać południowy Egipt i Etiopię, w bitwie z sudańskimi powstańcy został nawet ciężko ranny i zmarł cesarz Yohannes IV, jego następca Menelik II dobrze pilnował granic. W roku 1898 przybył do lord Kitchener, który na czele wojsk brytyjskich posiłkowanych przez Egipcjan rozgromił Abdullahiego. Najpierw wybił dużą część jego armii pod Omdurmanem, gdzie użyto karabinów maszynowych, ta bitwa była krwawą łaźnią wojska mahdystów. W 1899 Abdullahi al.-Taaisha legł na czele resztek swoich oddziałów pokonany przez generała Wingate’a, w ten sposób skończyło się powstanie, a Sudan przeszedł pod władzę Anglików.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.