Unia kalmarska – próba zjednoczenia Skandynawii

Kraje skandynawskie są przykładem doskonałej sąsiedzkiej współpracy na wielu płaszczyznach, ale ma ona swoją tradycję wywodzącą się jeszcze ze średniowiecza. Przykładem jest unia kalmarska zawarta w roku 1397, miała być początkiem zjednoczenia trzech skandynawskich królestw. Władcą ich został syn pomorskiego księcia Eryk, jako potomek duńskiego rodu królewskiego od strony matki. Był to dobry wódz i inteligentny budowniczy, popierał rozwój Kopenhagi. Walczył z Hanzą, nie zbyt skutecznie próbował osłabić jej wpływy, popadł w konflikt z możnowładcami. Podczas jego panowania wybuchały bunty niezadowolenia. Został zdetronizowany i wygnany. Następni władcy duńscy jak Christian I czy Jan Oldenburg walczyli o panowanie nad wszystkimi trzema królestwami, co miało różne skutki. Kolejnego władcę Christiana II Szwedzi nazywali tyranem, ponieważ zorganizował rzeź swoich przeciwników w Sztokholmie. Władcy duńscy siłą rzeczy próbowali uczynić właśnie ze swojego kraju centrum unii, co nie podobało się szczególnie Szwedom, którzy co rusz podnosili bunty i to też sprawiło, że idea zjednoczenia musiała zostać pogrzebana. Sama unia rozpadła w wyniku rewolty Szwedów kierowanej przez przodka polskich Wazów, Gustawa Wazę w roku 1523. Z czasem to właśnie następcy Gustawa Wazy staną się najsilniejszymi monarchami skandynawskimi.

You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.